Sweet alcohol

posted on 26 Aug 2013 21:24 by bapenji in Fiction directory Fiction, Asian
Title : Sweet alcohol
Author : swowln
Pairing : Luhan x Sehun
Category : AU
Rate : PG-15
 
 
 
ฟุตบอลลีกฝรั่งเศสไม่ได้เป็นที่สนใจให้กับเจ้าของห้องมากนัก นาฬิกาที่แขวนอยู่เหนือประตูห้องทั้งเข็มสั้นและเข็มยาวใกล้จะบรรจบอยู่ที่เลขสิบสอง ลู่หานยังคงสวมชุดสูททำงานตั้งแต่เช้า ทำเพียงแค่ปลดกระดุมสองเม็ดบนและคลายปมเน็กไทออกเท่านั้น
 
 
ตากลมโตเหลือบมองเข้าไปในห้องนอนที่เปิดประตูทิ้งไว้ ไฟที่มืดสนิทมีเพียงแสงสว่างจากห้องรับแขกลอดผ่านกรอบประตูห้องไป ห้องนอนที่เงียบกริบทำเอาลู่หานคิดเอาเองว่าสิ่งมีชีวิตอีกชีวิตหนึ่งในห้องนั้นคงหลับไปได้สักพักแล้วเลยตัดสินใจหยิบกระเป๋าตังค์บนโต๊ะพร้อมกับคว้ากุญแจห้องออกไปทั้งสภาพนั้น
 
 
มินิมาร์ทเล็กๆใต้คอนโดเปิดตลอด 24 ชั่วโมง ลู่หานได้เหล้าสองขวดติดมือมาตามตั้งใจแต่แรก คืนวันศุกร์เป็นคืนปล่อยผี ใครๆก็ว่าอย่างนั้นแต่เขาทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะยังมีอีกชีวิตหนึ่งต้องดูแล
 
 
เด็กที่เรียนเร็วกว่าชาวบ้านเขาหนึ่งปี และเรียนจบมหาวิทยาลัยใน 3 ปีครึ่ง ลู่หานไม่ได้เรียนเก่งถึงขนาดได้เกียรตินิยมมา แต่การที่เรียนจบก่อนชาวบ้านเขาลู่หานก็คิดว่ามันก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน ชีวิตมหาวิทยาลัยราบรื่น หากแต่ชีวิตวัยทำงานไม่ได้เป็นไปในทางเดียวกัน
 
 
อายุยังน้อยแต่ได้งานดีๆทำบวกกับพูดได้สองภาษาทำให้เงินเดือนยิ่งเพิ่มไม่คิดว่าจะโดนเขม่นบ้างหรือ? ลู่หานเป็นคนจีน มาจากปักกิ่ง พ่อกับแม่ที่ไม่ค่อยมีเวลาเลี้ยงดูเลยส่งมาให้เขาอยู่กับป้าที่เกาหลีตั้งแต่เด็ก และลู่หานก็เข้าใจคำว่า ‘พอเริ่มโตก็เริ่มไม่น่ารักแล้ว’ มาจากป้าแท้ๆของตัวเองนี่ล่ะ
 
 
พอเข้าวัยประถมลู่หานถูกเอาใจใส่น้อยลง แต่เขาก็ไม่ได้เดือดร้อนเพราะอย่างน้อยป้าเขาก็ไม่ได้ขับไล่ไสส่งให้ไปไกลๆ ลู่หานไม่ใช่เด็กมีปัญหา และสิ่งที่เขาสงสัยมาจนถึงปัจจุบันนี้ก็คือทำไมไม่มีเพื่อนคบ? มีเพียงเด็กข้างบ้านที่อายุห่างกว่าเขาถึง 7 ปีชอบมาเล่นด้วยบ่อยๆสมัยตอนเขาอยู่มัธยม และ 8 ปีต่อมา เด็กคนนั้นก็ยังคงตามติดเขาแจไม่ยอมไปไหน
 
 
ชายหนุ่มวัย 21 ปีค่อยๆไขประตูห้องเข้าไปเงียบๆ เสียงโทรทัศน์ในห้องรับแขกยังคงดังอยู่เรื่อยๆเพราะก่อนออกจากห้องเขาลืมปิด
 
 
มือเล็กวางถุงเหล้าไว้บนโต๊ะรับแขกเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหยิบแก้วพร้อมกับน้ำแข็งมาวางไว้บนโต๊ะ สายตาจ้องมองโทรทัศน์หากแต่ในสมองกลับวนเวียนอยู่แต่เรื่องที่ทำงาน การทำงานที่ชักไม่มีความสุขเพราะโดนกระแนะกระแหนอยู่ตลอด โดนขัดแข้งขัดขาจากรุ่นพี่ที่ทำงานมาหลายปีบ้างเพราะเขาเป็นลูกน้องที่เจ้านายรักเป็นพิเศษ
 
 
“ทำอะไรอะ?”
 
 
เสียงที่ดังจากข้างหลังทำเอาลู่หานแทบลืมหายใจ สิ่งมีชีวิตอีกชีวิตหนึ่งที่อาศัยร่วมกับเขาคงจะยืนเกาะประตูห้องนอนด้วยแววตาที่สงสัยเป็นแน่...แต่ทำยังไงดี? เก็บเหล้าไม่ทันแล้วสิ
 
 
เจ้าของห้องหันกลับไปมองยังต้นเสียง เด็กผิวขาววัยมัธยมที่สวมชุดนอนแขนยาวสีฟ้ากำลังยืนเกาะประตูห้องนอนอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด
 
 
“เซฮุนยังไม่นอนเหรอ?”
 
 
เจ้าของชื่อเซฮุนเดินละออกมาจากกรอบประตูมานั่งตาแป๋วอยู่ข้างๆเขาราวกับคนยังไม่ได้นอน
 
 
“เซฮุนนอนไม่หลับ” เด็กผิวขาวตอบแต่กลับไม่ได้มองหน้าคนถาม ตาเรียวเอาแต่จ้องมองขวดเหล้าขวดหนึ่งที่ใกล้จะหมดเต็มทีและอีกขวดหนึ่งที่กำลังรอให้ใครสักคนมาหมุนฝามันออก “พี่ลู่หานกินเหล้าเหรอ?”
 
 
“อ่า...ใช่” คนพี่ตอบกลับไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ และพยายามหาหัวข้อสนทนาเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้เด็กมัธยมละความสนใจจากขวดเหล้าตรงหน้า “ดึกแล้วนะ เซฮุนไม่ง่วงเหรอ?”
 
 
“พี่ลู่หานกินเหล้าทำไม?” เด็กหนุ่มไม่ตอบ ซ้ำยังถามกลับทำเอาลู่หานแทบคิดไม่ทัน
 
 
“อ่า...พี่เครียดครับ” ลู่หานตอบออกไปตามตรง พร้อมกับลุกขึ้นยื่นมือให้เด็กที่นั่งข้างๆลุกขึ้นตาม “พี่ว่าเซฮุนไปนอนดีกว่า มันดึกแล้ว เด็กๆควรนอนเยอะๆรู้ไหม?”
 
 
หากแต่เด็กอายุ 14 ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมจนลู่หานเลิกคิ้ว
 
 
“เซฮุนก็เครียด...” เอ่ยออกมาเสียงแผ่ว แต่เขาก็ได้ยินชัดไปทั้งสองรูหู
 
 
มันมาอีกแล้วสินะมุกนี้!!
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
“พี่ลู่หาน ทำกับข้าวให้เซฮุนหน่อย เซฮุนหิว”
 
 
“แต่เมื่อกี้เซฮุนเพิ่งไปกินข้าวกับพ่อแม่มานี่”
 
 
“ไม่เอาอะ เซฮุนไม่ชอบ พี่ลู่หานทำให้เซฮุนกินหน่อยสิ น้า~”
 
 
ไม่ใช่ว่าแพ้ลูกอ้อน แต่เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกันเลยลุกขึ้นจากหน้าทีวีเดินเข้าไปจัดการทำอาหารในครัว รอไม่นานนักลู่หานก็ได้ผัดผักมาหนึ่งจานพร้อมกับข้าวสำหรับสองที่
 
 
ไม่มีสนทนาใดๆในมื้ออาหาร คนพี่เหลือบตาขึ้นไปมองจานข้าวของเด็กตรงหน้าก็เห็นมีแต่หางกุ้งถูกเขี่ยไว้ปลายจานเต็มไปหมด
 
 
“เซฮุนได้กินผักรึเปล่า?”
 
 
“...ไม่ได้กิน เซฮุนไม่ชอบ”
 
 
“ไม่ชอบไม่ได้นะ เซฮุนต้องกิน ไม่อย่างนั้นจะโตได้ยังไง?”
 
 
“ก็มันไม่อร่อยนี่ มันขมอะ”
 
 
“เซฮุนกำลังจะบอกว่าพี่ทำไม่อร่อยใช่รึเปล่า?”
 
 
“ไม่ใช่ซะหน่อย ผักอะ ไม่ว่าใครทำก็ไม่อร่อยอยู่ดีแหละ”
 
 
“ถึงขมเซฮุนก็ต้องกินนะ มันมีประโยชน์”
 
 
“ไม่เอาอะ น้า~” เด็กน้อยวัย 7 ขวบกำลังออดอ้อน แสร้งทำเสียงเหมือนใกล้จะร้องให้เต็มทน
 
 
“ไม่ได้! ต้องกิน ถ้าไม่กินพี่จะทำโทษ” หากแต่ไม่ได้ผลกับผู้พี่ ลู่หานตีหน้าเข้มทำเสียงดุใส่เด็กประถมจนหน้าหงอ
 
 
เซฮุนปีนลงจากเก้าอี้ เดินไปเกาะแขนพี่ชายเพียงหนึ่งเดียวของตน
 
 
“ฮือ...น้า~ พี่ลู่หาน เดี๋ยวให้หอมแก้มนะ อย่าทำโทษเซฮุนเลย”
 
 
ถ้าเกิดว่าลู่หานกำลังกินน้ำอยู่คงมีพุ่งแน่ๆ คำพูดแก่แดดที่มาจากเด็กประถมทำให้ลู่หานหลุดตีหน้าขรึมแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย
 
 
“ไปเอาคำพูดนี้มาจากไหน”
 
 
เด็กน้อยมีท่าทีลังเล แต่ก็ตอบออกไป
 
 
“เซฮุนได้ยินพี่แพคฮยอนกับพี่ชานยอลพูด”
 
 
ไอ้เจ้าเด็กสองตัวนั่น!!
 
 
“ไม่ได้ กลับไปนั่งที่เลย”
 
 
“ฮือ พี่ลู่หาน เดี๋ยวให้หอมแก้มสองข้างเลยน้า~”
 
 
คงไม่ต้องบอกว่าเซฮุนจะโดนทำโทษหรือว่าโดนหอมแก้มกันแน่ เพราะอย่างที่บอก ลู่หานไม่ใช่คนแพ้คนขี้อ้อนซะด้วยสิ
 
 
ลู่หานไม่มียาเสน่ห์แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าอะไรมันทำให้เด็กผู้ชายที่ชื่อว่าโอเซฮุนติดเขานัก
 
 
เซฮุนเกิดตอนที่เขาอายุ 7 ขวบ ลู่หานไม่ได้ยืนเฝ้าเซฮุนในห้องคลอด เขาจำได้แต่เพียงว่าอยู่ๆก็ชอบตื่นมากลางดึกเพราะเสียงเด็กร้องไห้ที่ดังมาจากบ้านข้างๆ และไม่กี่ปีต่อมาก็มีเด็กผู้ชายผิวขาวชอบมาเล่นกับเขาเสียแล้ว
 
 
เซฮุนติดลู่หานมากถึงขนาดที่บางครั้งพ่อแม่ของเซฮุนต้องมาขอร้องลู่หานให้ไปช่วยพูดกับเซฮุนในหลายๆเรื่อง เชื่อฟังลู่หานยิ่งกว่าพ่อแม่ และเขายังจำตาแดงๆของเซฮุนได้ดีเมื่อรู้ว่าลู่หานจะต้องไปอยู่หอเพราะมหาวิทยาลัยไกลบ้าน
 
 
และในตอนที่เขากลับมาบ้านหลังจากเรียนจบก็มีเหตุจำเป็นให้ต้องออกไปอยู่คอนโดใกล้ที่ทำงานอีก แต่คราวนี้เจ้าเด็กผิวขาวนี่ไม่ทำแค่เพียงส่งสายตาแดงๆมาให้ แต่กลับบอกพ่อแม่ของตัวเองว่าถ้าไม่ยอมให้อยู่กับพี่ลู่หานจะหนีไปติดยา
 
 
เอากับเขาสิ!
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
ลู่หานค่อยๆนั่งลงที่เดิมแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงห่วงใย
 
 
“เซฮุนเครียดเรื่องอะไร? หืม?”
 
 
เด็กน้อยส่ายหน้าไม่ตอบ สายตาเลื่อนล่อยแต่ก็คล้ายจะเอาแต่จับจ้องแต่ขวดเหล้า นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นหลายนาที อยู่ๆเจ้าเด็กผิวขาวก็เอื้อมมือมาคว้าขวดเหล้าจนลู่หานถึงกับเบิกตากว้าง แล้วก็คลายลงเมื่อเด็กวัย 14 นั้นรินเหล้าลงแก้วอย่างเอาใจ
 
 
“พี่ลู่หานดื่มต่อสิ”
 
 
“พี่ว่าเซฮุนไปนอนได้แล้วนะ ดึกแล้ว”
 
 
ลู่หานไม่อยากให้เซฮุนต้องมาเห็นภาพแบบนี้ แม้การดื่มเหล้าจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงก็ตาม อายุ 14 ไม่เด็กแล้ว แต่ก็ยังไม่โตเหมือนกัน หากเซฮุนมองเขาดื่มเหล้าแล้วอยากลองขึ้นมาจะทำยังไงเล่า? ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะลองไอ้ของจำพวกนี้มาหมดแล้วตั้งแต่อายุ 12-13 แล้วก็เถอะ เขาอยากให้เซฮุนโตกว่านี้อีกสักหน่อย
 
 
“ไม่เอา พี่ลู่หานดื่มต่อสิ ถ้าพี่ลู่หานไม่ดื่มเซฮุนก็ไม่นอนนะ” ตอบออกไปด้วยสายตาจริงจังจนคนพี่แอบสงสัย แต่ก็ทำตามอย่างตะขิดตะขวงใจ
 
 
เซฮุนหันกลับไปมองทีวีตรงหน้าสลับกับมองพี่ชายอายุ 21 ไม่มีเสียงของคนสื่อสารกัน ทั้งสองคนปล่อยให้เสียงทีวีนั้นไหลผ่านหูไปเรื่อยๆจนกระทั่ง...
 
 
“พี่ลู่หานจูบเซฮุนหน่อย”
 
 
“พรวด!!”
 
 
คราวนี้ได้พุ่งจริงๆ
 
 
น้ำดื่มผสมแอลกอฮอล์พุ่งพรวดออกจากปากหกเลอะเทอะเต็มโต๊ะ รวมทั้งเสื้อเชิร์ตสีขาวที่เป็นชุดทำงานก็เลอะเป็นดวงจางๆอีกด้วย
 
 
ลู่หานหยิบทิชชู่ใกล้ตัวมาซับน้ำบนร่างกายออก ก่อนจะตวัดสายตาไปยังเด็กที่นั่งข้างๆกัน
 
 
“เซฮุนพูดอะไรออกมาเนี่ย!”
 
 
“เซฮุนไม่เคยจูบ พี่ลู่หานจูบเซฮุนหน่อยครับ” เด็กที่เตี้ยกว่าเขาไม่กี่เซนและอีกไม่นานคงได้สูงกว่าเขาเป็นแน่กำลังคลานเข้ามาใกล้ มือขาวๆเกี่ยวแขนเขาเอาไว้พร้อมกับเอาคางมาเกยไหล่
 
 
“ไปเอาคำพูดนี้มาจากไหน”
 
 
“ไม่ได้เอามาจากไหน เซฮุนพูดเอง เพื่อนเซฮุนเล่าให้ฟังเลยสงสัยว่ามันเป็นยังไง พี่ลู่หานจูบเซฮุนหน่อยสิครับ” เซฮุนโกหก
 
 
ไม่มีเพื่อนอายุ 14 ที่ไหนมาเล่าเรื่องจูบให้เซฮุนฟังหรอก ไอ้ที่มีน่ะ มันเล่าเรื่องกินเหล้า กินเบียร์ กินไวน์ให้ฟังต่างหาก ทุกครั้งที่เซฮุนเห็นพี่ลู่หานกินเหล้า วันต่อมากลับไม่เหลือเหล้าสักขวดให้แอบลองชิมในตู้เย็นเลย พี่ลู่หานเก็บเรียบตลอด เขาก็อยากจะเอาไปอวดกับเพื่อนบ้างนะว่าเคยกินกับเขาแล้วอะ เพราะฉะนั้นก็มีอยู่ทางเดียว คือต้องชิมทางปาก...
 
 
เด็กแก่แดดเปลี่ยนจากเอามือกอดแขนมาประสานนิ้วกับคนวัยทำงาน กลิ่นเหล้าหึ่งๆไม่ได้ทำให้เซฮุนนึกรังเกียจ กลับทำให้อยากลองมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
 
 
ลู่หานหันมาหาคนข้างๆเต็มตัวพลางจับหัวไหล่ไว้แน่น
 
 
“เซฮุนรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา?”
 
 
“พี่ลู่หานจูบเซฮุนนะครับ” เซฮุนรับคำอย่างหนักแน่น ยังไงๆวันนี้เขาต้องได้กินให้ได้ “น้า~ พี่ลู่หานเซฮุนอยากรู้”
 
 
หากคราวนี้หนุ่มจีนกลับกลายเป็นคนแพ้คนขี้อ้อนเสียอย่างนั้น ลู่หานดันไหล่คนตัวเล็กกว่าให้ราบไปกับพื้น ริมฝีปากสีสวยของเซฮุนกลับดึงดูดเขามากกว่าเก่าในเวลานี้ แสงจากหลอดไฟบนเพดานถูกตัวของเขาทาบทับแต่ปากสวยๆของเซฮุนยังคงเด่นชัด
 
 
เซฮุนหัวใจเต้นหนักผิดจากก่อนหน้านี้ แต่ก็ประสานตากับคนพี่อย่างไม่ถอยหนี
 
 
ใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆทำให้เซฮุนทนต่อไปไม่ไหวปิดเปลือกตาหนีสายตาฉ่ำเยิ้มของคนบนร่าง เซฮุนไม่เคยเห็นพี่ลู่หานเมาเพราะฉะนั้นก็ไม่รู้หรอกว่าพี่ลู่หานตอนเมานั้นเป็นยังไง แต่ฟันธงได้เลยว่าเซฮุนไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้ตอนที่พี่ลู่หานไม่ได้เมาแน่ๆ
 
 
สัมผั