Temperature (Baekhyun's part)

posted on 27 Jun 2013 13:56 by bapenji in Fiction directory Fiction, Asian
Title : Temperature
Author : swowln
Pairing : Chanyeol x Baekhyun
Category : RPS – Romantic
Rate : PG-13










หลังจากที่กลับมาถึงหอ แพคฮยอนก็รีบเข้าห้องเตรียมข้าวของไปเข้าห้องน้ำอย่างทันที ความง่วงทำให้เขาแทบจะหลับในห้องน้ำทั้งอย่างนั้น แต่เขาก็พยายามพยุงสติของตัวเองให้ออกจากห้องน้ำด้วยชุดนอนขายาวด้วยสภาพเรียบร้อย
   


แพคฮยอนเดินไม่พูดไม่จาออกจากห้องน้ำแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องนอนท่าเดียว ใช่ว่าเขามีปัญหาอะไร แต่เพราะเหนื่อย และง่วงเกินกว่าจะเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมวงคนอื่นๆหลังอาบน้ำเท่านั้นเอง
   


ทันทีที่ถึงห้องแพคฮยอนกดเปิดแอร์อย่างเคยชินแล้วเดินหลับตาตรงไปยังเตียงนอนของตัวเอง เสียงเริ่มทำงานของแอร์ดังขึ้นเล็กๆก่อนที่แพคฮยอนจะหลับไป...

   

แต่แล้วก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะความเย็นที่แล่นริ้วไปตามนิ้วทั้งสิบ เท้าที่เย็นเฉียบพร้อมกับจมูกที่แทบจะไร้ความรู้สึก แพคฮยอนลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากท่ามกลางความมืดมิดในห้องนอนห้องเดิม แสงสว่างจากดวงจันทร์ข้างนอกและแสงจากเสาไฟลอดเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง ทำให้พอเห็นอะไรๆในห้องเป็นรูปเป็นร่างอย่างไม่ยากนักก่อนจะพยายามหลับตาลงอีกครั้งพร้อมกับขดตัวซุกลงไปในผ้าห่มผืนหนา
   
   

แต่ทำอย่างไรก็ไม่หลับเพราะอากาศมันหนาวเกินไป ปกติก็ไม่หนาวขนาดนี้ แพคฮยอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วหันขึ้นไปมองเลขอุณหภูมิที่เขียนไว้บนแอร์...



21 องศา



จะบ้ารึไงวะ!!



หลับตาลงอีกครั้งอย่างหงุดหงิด เรียวคิ้วขมวดมุ่นก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบรีโมทแอร์มาปรับเป็น 28 องศาแล้วเดินกลับเตียงนอนลงตามเดิม...คงจะได้นอนหลับสบายแล้วล่ะนะ



 
.

.

.




พี่จุนมยอนมาปลุกเขาแต่เช้า บอกว่ามีตารางานถ่ายแบบสำหรับเขาคนเดียว ไม่ได้นึกเอะใจอะไรก่อนที่จะไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างที่ทำเป็นประจำ แล้วออกจากหอพร้อมกับผู้จัดการ แพคฮยอนก้าวขึ้นรถไปอย่างสลึมสลือ เพราะพักผ่อนไม่เต็มที่ แล้วหลับในรถไปอย่างง่ายดาย แต่คงเพราะง่วงจัด เขารู้สึกว่ายังหลับไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงที่หมายเสียแล้ว แพคฮยอนถูกไล่ให้ลงจากรถ ผู้จัดการทำสีหน้าเลิกลั่กพร้อมกับบอกว่ามีธุระต้องไปจัดการก่อน เดี๋ยวจะกลับมารับ แล้วก็รีบบึ่งรถไปเลย



อะไรของเขา?



ก่อนจะหันหลังกลับไปเพื่อที่จะเข้าไปยังสตูดิโอที่จะต้องถ่ายแบบ แต่แล้วก็มีชายร่างใหญ่ประหนึ่งพี่อู๋ฝาน จื่อเทา และชานยอลมารวมกันถึง 4 คน ด้วยเสื้อผ้ามิดชิดราวกับเอสกิโม ด้วยความตกใจตาเล็กเหลือกโตขึ้น ทันใดนั้นพายุหิมะห่าใหญ่ก็ตกลงมาทันที



แพคฮยอนโดนลากไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย ดิ้นจนหมดแรงก็ยังไม่ถึงที่หมายเสียที เรี่ยวแรงก็เริ่มหมดไปเพราะความหนาวที่โถมใส่ตัว แต่ก่อนที่สติจะหมดไป ชายทั้ง 4 คนก็หยุดลงอยู่หน้าเตียงน้ำแข็ง หมอนน้ำแข็ง ผ้าห่มก็น้ำแข็ง แพคฮยอนเหลือกตาขึ้นโตอีกครั้ง แล้วเตรียมที่จะหนี แต่ก็ไม่อาจสู้ได้ เขาถูกผลักลงกับเตียงอย่างรุนแรง ชายคนหนึ่งจับแขนเขาเอาไว้ทั้งสองข้าง ส่วนอีกสองคนก็จับขาเขาคนละข้าง คนสุดท้ายถือผ้าห่มน้ำแข็งผืนหนาค่อยๆเดินเข้ามา เงาของชายคนนั้นทำให้แพคฮยอนกลัว ความหนาวรอบๆกายก็ยิ่งทำให้กลัวมากกว่าเดิม แพคฮยอนหลับตาปี๋ก่อนที่ผ้าห่มน้ำแข็งผืนนั้นจะคลุมลงบนตัวเขาจนเขาหนาวตาย



 
.

.

.




“เฮือก!”



แค่ฝัน...



งี่เง่าชะมัด แต่ความเย็นยะเยือกที่รู้สึกได้จากในฝันก็เป็นสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลง แพคฮยอนเหลือบตาไปมองอุณหภูมิบนแอร์อีกครั้งเพราะความหนาวเย็นเกินกว่าที่อุณหภูมิ 28 องศาควรจะเป็น



21 องศา



อะไรอีกเนี่ย! คราวนี้สายตาหงุดหงิดไม่ได้ถูกส่งไปให้กับเครื่องปรับอากาศที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเหมือนอย่างในตอนแรก แต่กลับส่งไปให้รูมเมทตัวสูงกว่าเขาถึง 10 เซนต์ที่นอนข้างๆแทน ผ้าห่มคนละลายแต่ซื้อมาจากร้านเดียวกันถูกถีบออกไปอยู่ที่ปลายเท้า เผยให้เห็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามสีดำที่ชานยอลชอบใส่ประจำ



ต้องเป็นมันแน่ๆที่มาปรับแอร์



แพคฮยอนเดินไปปรับแอร์เป็นอุณหภูมิ 28 องศาเหมือนเดิมอีกครั้ง ก่อนที่จะห่อตัวเองกับผ้าห่มจนไม่เหลือช่องว่างให้ลมจากเครื่องปรับอากาศเล็ดลอดเข้ามาได้...หวังว่าคราวนี้คงจะนอนได้แล้วนะ!!



ไม่รู้ว่าแพคฮยอนตื่นมาด้วยความหงุดหงิดกี่ครั้งแล้ว ทุกครั้งมันก็จะเป็นสิ่งเดิมๆที่ต้องทำคือเดินไปปรับแอร์ให้เป็นอุณหภูมิ 28 องศา แรกๆ ช่วงที่เดบิวต์ใหม่ๆ ถึงแม้จะอายุเท่ากันและสนิทกัน แต่เพราะยังรู้จักกันได้ไม่นานมากความเกรงใจก็ยังมีให้เห็นบ้าง แต่พอเริ่มสนิทกันมากขึ้น ความเกรงใจก็หดหายจนเป็นอย่างที่เห็น ก่อนที่จะเดินกลับไปเตียงตัวเอง แพคฮยอนก็แกล้งหยิบผ้าห่มของไปพันคอชานยอลเอาไว้...เอาให้ร้อนตายไปเลย!



.

.

.




อึดอัด



ขยับไม่ได้



หายใจไม่ค่อยออก



คงจะมีแค่ครั้งนี้ที่ตื่นมาด้วยสาเหตุที่แตกต่างออกไปจากครั้งอื่นๆ ครั้งนี้ไม่หนาวเท่าครั้งก่อนๆเพียงแต่รู้สึกว่าขยับตัวไม่ค่อยได้ ตาเล็กๆลืมตาท่ามกลางความมืดอีกครั้งก็ต้องตกใจเหมือนอย่างในฝัน



เฮ้ย! ไอ้ชานยอล!



ต้นเหตุของการขยับตัวไม่ได้ไม่ใช่ใครอื่น ในเมื่อในห้องนี้มีคนนอนแค่สองคน ถ้าไม่ใช่ตู้เสื้อผ้าข้างเตียงหล่นทับเขาล่ะก็ คงมีแต่ไอ้ยักษ์นี่แหละที่ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้



ชานยอลนอนกอดแพคฮยอนราวกับเขาเป็นหมอนข้าง ขายาวๆพาดตัวเขาอย่างไม่เกรงใจ แขนข้างหนึ่งสอดลงไปที่ใต้คอ อ้อมไปโอบถึงหัวไหล่ แขนอีกข้างกุมมือทั้งสองข้างของเขาไว้แล้ววางไว้ใกล้ๆกับหัวใจ



แพคฮยอนขืนตัวออกแต่ก็ไม่เป็นผล น้ำหนักของอีกฝ่ายที่มากกว่าทำให้ยื้อตัวให้หลุดจากอ้อมกอดไม่ได้ เขาถอนหายใจน้อยๆอย่างเหนื่อยใจก่อนที่จะแหงนขึ้นไปมองอุณหภูมิบนแอร์อีกครั้ง



19 องศา



=___=… แต่แปลกดีที่แพคฮยอนไม่หนาวอย่างที่ควร หันหลับมามองรูมเมทที่ควบด้วยฐานะเพื่อนร่วมวงด้วยสายตาครุ่นคิด
 
 
 
 
 
ก็ได้...นอนแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

edit @ 27 Jun 2013 14:02:48 by ★゙คุณนายคิม''

Comment

Comment:

Tweet

ตอนจบน่ารักอ่ะ -///-

#1 By อิง (103.7.57.18|115.67.98.196) on 2013-06-28 22:58